Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. (Ερμηνεία στις επτά καθολικές επιστολές Ιακώβου, Πέτρου, Ιωάννου και Ιούδα), Η ανακαίνιση της κτίσης.
ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ
ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΣΤΙΣ ΕΠΤΑ ΚΑΘΟΛΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΙΑΚΩΒΟΥ, ΠΕΤΡΟΥ, ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΔΑ.
Καινοὺς δὲ οὐρανοὺς καὶ γῆν καινὴν κατὰ τὸ ἐπάγγελμα αὐτοῦ προσδοκῶμεν (Β΄ Πετρ. γ΄ 13).
[Η ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΗ ΤΗΣ ΚΤΙΣΗΣ]
Με τα λόγια αυτά δείχνει ο Κορυφαίος (=Πέτρος), ότι ο ουρανός και η γη, αν και έχουν να φθαρούν δια πυρός, δεν πρόκειται να πάνε στην ανυπαρξία και στο μη ον, αλλά θα μεταβληθούν και θα μεταστοιχειωθούν προς το καλύτερο, και με απλά λόγια, πρόκειται να γίνουν καινούργια. Όχι γιατί πρόκειται να δημιουργηθεί άλλος ουρανός, και άλλη γη, εκ του μη όντως [να έρθουν] στο είναι, αλλά γιατί ο ίδιος αυτός ουρανός, και η ίδια αυτή η γη, πρόκειται δια του πυρός να χωνεύσουν κάθε φθαρτό, κάθε άχρηστο και περιττό, και αφού αποβάλλουν κάθε τροπή και μεταβολή των κινήσεων τους, πρόκειται να γίνουν άφθαρτα, άτρεπτα, αναλλοίωτα, και λαμπρότατα.
[Η ΑΠΟΚΑΡΑΔΟΚΙΑ (=ΕΝΘΕΡΜΗ, ΣΦΟΔΡΗ ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ) ΤΗΣ ΚΤΙΣΗΣ]
Διότι κρίθηκε δίκαιο από την απροσωπόληπτη κρίση του Θεού, όπως η κτίση υποτάχτηκε στη ματαιότητα, δηλαδή στη φθορά, και ποικιλότροπη μεταβολή, εξαιτίας τους ανθρώπου που έγινε φθαρτός, έτσι πάλι αυτή θα λάβει την αφθαρσία και αναλλοίωτη κατάσταση, για τον άνθρωπο που πρόκειται να γίνει άφθαρτος. Καθώς τόνισε ο Παύλος, »ἡ γὰρ ἀποκαραδοκία τῆς κτίσεως τὴν ἀποκάλυψιν τῶν υἱῶν τοῦ Θεοῦ ἀπεκδέχεται. τῇ γὰρ ματαιότητι ἡ κτίσις ὑπετάγη, οὐχ ἑκοῦσα, ἀλλὰ διὰ τὸν ὑποτάξαντα, ἐπ᾿ ἐλπίδι ὅτι καὶ αὐτὴ ἡ κτίσις ἐλευθερωθήσεται ἀπὸ τῆς δουλείας τῆς φθορᾶς εἰς τὴν ἐλευθερίαν τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ. οἴδαμεν γὰρ ὅτι πᾶσα ἡ κτίσις συστενάζει καὶ συνωδίνει ἄχρι τοῦ νῦν» (Ρωμ. η’ 19-22).
Και καθώς ένας πατέρας στον καιρό της δόξας και της χαράς των γιών του, στολίζει ακόμα και τους δούλους του για περισσότερη δόξα των γιών του, έτσι και ο Θεός, στον καιρό της δόξας, της χαράς και της αφθαρσίας, εμών των Υιών του, στολίζει και αυτή την υπόδουλη κτίση με τα κάλλη της αφθαρσίας, για περισσότερη δική μας δόξα, όπως λέει ο Χρυσόστομος και ο Θεοφύλακτος.
[ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ ΚΑΙ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΓΗ]
Που υποσχέθηκε ο Θεός να κάνει καινούργιο ουρανό και καινούργια γη; Στον προφήτη Ησαΐα. Γιατί εκεί λέγονται αυτά ως από προσώπου του Θεού. »ὃν τρόπον γὰρ ὁ οὐρανὸς καινὸς καὶ ἡ γῆ καινή, ἃ ἐγὼ ποιῶ, μένει ἐνώπιον ἐμοῦ» (Ησ. ξς΄22). Και πάλι »ἔσται γὰρ ὁ οὐρανὸς καινὸς καὶ ἡ γῆ καινή, καὶ οὐ μὴ μνησθῶσι τῶν προτέρων, οὐδ᾿ οὐ μὴ ἐπέλθῃ αὐτῶν ἐπὶ τὴν καρδίαν» (Ησ. ξε’ 17). Ο Ιωάννης δε λέει στην Αποκάλυψη, »Και εἶδον οὐρανὸν καινὸν καὶ γῆν καινήν· ὁ γὰρ πρῶτος οὐρανὸς καὶ ἡ πρώτη γῆ ἀπῆλθον» (Αποκ. κα’ 1).
[Ο ΝΕΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ]
Καινούργιος λοιπόν και λαμπρότατος πρόκειται να φαίνεται τότε ο ουρανός, ασυγκρίτως από ότι φαίνεται τώρα, όπως λέει ο άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος, και πρόκειται να αστράφτει το φως του, πάνω από το φως των αστέρων και της Σελήνης. Και η μεν Σελήνη, πρόκειται να λάμπει σαν τον Ήλιο. Ο δε Ήλιος, πρόκειται να λάμπει με φως επταπλασίως περισσότερο από το φως που έχει τώρα, καθώς το μαρτυρεί και ο Ησαΐας λέγοντας, »καὶ ἔσται τὸ φῶς τῆς σελήνης ὡς τὸ φῶς τοῦ ἡλίου καὶ τὸ φῶς τοῦ ἡλίου ἔσται ἑπταπλάσιον ἐν τῇ ἡμέρᾳ, ὅταν ἰάσηται Κύριος (δια της αναστάσεως δηλ.) τὸ σύντριμμα (ήτοι την φθοράν) τοῦ λαοῦ αὐτοῦ» (Ησ. λ’ 26). Είναι δε ακόλουθο, ότι και οι αστέρες θα λάμπουν με περισσότερο φως απ’ όσο έχουν τώρα, αν και το πόσο δεν μαρτυρείται από την Γραφή. Ο Συμεών ο νέος θεολόγος λέει, ότι πρόκειται να λάμπουν σαν τον Ήλιο.
[Η ΝΕΑ ΓΗ]
Καινούργια δε πρόκειται να γίνει και η Γη, και τόσο διαφανής και λαμπρή, ώστε θα υπερβαίνει σε λαμπρότητα το ασήμι, το μάλαμα, τα διαμάντια και τα ζαφείρια, και τους άλλους πολύτιμους λίθους, καθώς πιστεύουν πολλοί διδάσκαλοι.
Άραγε η θάλασσα και οι ποταμοί πρόκειται να ανακαινιστούν και να γίνουν άφθαρτα; Όχι αποκρίνονται ο Μητροφάνης ο Οικουμένιος και ο Θεοφύλακτος, επειδή δεν θα έχουν καμμιά χρησιμότητα στον άφθαρτο εκείνο αιώνα. Αυτό βεβαιώνεται και από της Γραφές. Ο μεν Ησαΐας από προσώπου του Θεού λέει»ὁ λέγων τῇ ἀβύσσῳ· ἐρημωθήσῃ, καὶ τοὺς ποταμούς σου ξηρανῶ» (Ηδ. μδ’ 27). Και στην Αποκάλυψη έχει γραφτεί, »Καὶ ἡ θάλασσα οὐκ ἔστιν ἔτι» (Αποκ. κα’ 1).
Μήπως και τα ζώα πρόκειται να γίνου άφθαρτα; όχι, αποκρίνονται οι ανωτέρω ερμηνευτές.
Ομοίως ούτε τα φυτά πρόκειται να γίνουν άφθαρτα, σύμφωνα με τους ίδιους ερμηνευτές (1). Ο δε Συμεών ο νέος Θεολόγος λέει, πως πρόκειται και αυτά να μείνουν άφθαρτα. Έτσι λέει, ότι η Γη πρόκειται να πάρει μια ανεκλάλητη και καινούργια ομορφιά, και ένα είδος χλόης αμάραντο, δηλαδή στολισμένη με άνθη φωτεινά και πολυποίκιλα. »Γῆ δέ ἄφραστον καί καινόν ἀναλήψεται κάλλος καί χλόης εἶδος ἀμάραντον, ἄνθεσι δηλαδή φωτοειδέσι καί ποικιλίᾳ πνευματικῇ ὡραϊζομένη, ἐν οἷς δικαιοσύνη, κατά τό ὅσιον λόγιον, κατοικεῖ».» (Λόγος με’).
(1) Προσθέτει δε ο ιερός Μητροφάνης αυτά: Καινούργιος Ουρανός θα είναι, γιατί τότε, δεν θα διαδέχεται η μέρα τη νύχτα και η νύχτα τη μέρα με την ανατολή και δύση του ηλίου. Ούτε η άνοιξη θα διαδέχεται τον χειμώνα, ούτε την άνοιξη το καλοκαίρι, ούτε το καλοκαίρι το φθινόπωρο, ούτε το φθινόπωρο ο χειμώνας. Γιατί τότε ο χρόνος δεν θα προχωράει με την κυκλική του περίοδο, ούτε θα ανεβαίνει ποτέ ο ήλιος στα ισημερινά και θερινά σημεία του ουρανού, ούτε να κατεβαίνει στα χειμερινά.
Καινούργια Γη θα είναι, γιατί τότε δεν θα εκχέει από τους κόλπους της αέναες πηγές και ποταμούς. Ούτε να βλασταίνει χόρτα, και βότανα, και διάφορα δέντρα, τόσο για την τροφή των ανθρώπων, όσο και για την τροφή των ζώων. Αλλά αφού ελευθερωθούν απ’ όλα αυτά ο ουρανός μαζί με τη γη, θα βγουν από την ποικίλη και πολύτροπη δουλεία, και θα βρουν αιώνια και παντοτινή ελευθερία και απολύτρωση, καθώς και οι δίκαιοι άνθρωποι πρόκειται να την βρουν.
Δύο δε πράγματα σημαίνει το καινούργιο. Ή το διαφορετικό μεν κατά την υπόσταση, ίδιο δε, κατά την φύση, όπως λόγου χάριν δυο καινούργια μαχαίρια, που είναι κατασκευασμένα από το ένα και αυτό σίδερο. Ή το ίδιο μεν κατά την υπόσταση, διαφορετικό δε κατά τα φυσικά ιδιώματα, όπως κάνουμε με το ίδιο μαχαίρι όταν παλιώσει και σκουριάσει και αχρηστευτεί, το ανακαινίζουμε χωνεύοντας και ξαναχωνεύοντας το, και το κάνουμε λαμπρότερο και κοφτερότερο από ότι ήταν πρώτα.
Και αυτό το δεύτερο σημαινόμενο του καινούργιου, εννοεί ο μέγας Πέτρος τους καινούργιους Ουρανούς, και την καινούργια Γη. Επειδή εκείνος ο πύρινος ποταμός που θα προπορεύεται μπροστά από τον θρόνο του Θεού. είναι ετοιμασμένος γι΄ αυτό. Πρώτον, για να κατακάψει όλη την αμαρτία, και να την αφανίσει, αφού αυτή δεν έγινε από τον Θεό, ούτε έχει ουσιώδη και καθ’ αυτήν ύπαρξη, αλλά συνέβη από τις πονηρές γνώμες των δαιμόνων και των ανθρώπων. Και δεύτερον, για να διαπεράσει όλες τις ουσίες και φύσεις των αισθητών κτισμάτων, και άλλες μεν να τις διαλύσει στην ανυπαρξία και το μη ον, αφού δεν πρόκειται να χρησιμεύσουν στον μέλλοντα αιώνα. όπως είπαμε. Άλλες όμως, να τις κατασκευάσει λαμπρότερες και δυνατότερες, όσες έχουν να χρησιμεύσουν στον τότε Κόσμο. όπως κάποιος κατασκευάζει το χάλκωμα, και το σίδερο επιτήδεια, για να γίνουν μάλαμα.
Μερικοί δε που στοχάσθηκαν εκείνο του Δαυίδ, »καὶ ἀνακαινιεῖς τὸ πρόσωπον τῆς γῆς» (Ψαλμ. ργ’ 30), λένε, ότι δεν θα ανακαινισθεί ολόκληρη η σφαίρα της γης μέχρι το βάθος του κέντρου της, αλλά μόνο το πρόσωπό και η επιφάνειας της. Το δε κέντρο της πρόκειται να μείνει χωρίς ανακαινισμό και αλλοίωση προς το καλύτερο. Επειδή εκείνο πρόκειται να είναι ο τόπος των αθλίων (=δυστυχισμένων) κολαζομένων, δαιμόνων και ασεβών και αμαρτωλών ανθρώπων. Και εκεί λένε πρόκειται να μαζευτούν όλες οι ακαθαρσίες και βρωμιές της γης, για να βασανίζουν αιωνίως τα αισθητήρια των αμαρτωλών, οι οποίες ακαθαρσίες θα μείνουν σ’ αυτούς, όπως η σκουριά μένει μετά την χώνευση του σίδερου και του ασημιού με φωτιά.
ἐν οἷς δικαιοσύνη κατοικεῖ (Β΄ Πετρ. γ΄ 13).
Στον καινούργιο, λέει, Ουρανό εκείνο, και στην καινούργια εκείνη Γη θα κατοικεί πάντοτε δικαιοσύνη, δηλαδή, όπως ερμηνεύει ο Μητροφάνης δεν θα υπάρχουν πλέον στη Γη αυτοί οι πολυειδείς και πολύτροποι πειρασμοί. Δεν θα πολιτεύεται πλέον το να αδικεί κάποιος και να αδικείται, ή να πλεονεκτεί του άλλου, ή να πλεονεκτείται από τον άλλον. Δεν θα ενεργείται πλέον η φιληδονία, η φιλοδοξία, και η φιλαργυρία. Δεν θα διαβάλλει πλέον ο χριστιανός τον χριστιανό, και να ψεύδεται και να συκοφαντεί τους αθώους. Εκεί τότε δεν θα υπάρχει φθόνος και βασκανία, και φόνος ο γιός του φθόνου. Εκεί πλέον δεν θα προτιμάται η κακία από την αρετή, και το ψέμα από την αλήθεια. Και για να πω σύντομα, εκεί πλέον η αδικία δεν θα νικήσει την δικαιοσύνη, επειδή εκεί η κακία δεν είναι δυνατόν να βρεθεί, ούτε θα έχει τόπο εκεί η υποκρισία. Γιατί είναι όλα φανερά και ξεσκεπασμένα ενώπιον του Θεού, γι’ αυτό και ο κορυφαίος είπε, »ἐν οἷς δικαιοσύνη κατοικεῖ», επειδή η τυραννία της αδικίας η πολύτροπη και πολυειδής, είναι διωγμένη μακριά από τον μέλλοντα εκείνο αιώνα, και από την πολιτεία των μακαρίων δικαίων στον αιώνα εκείνο. Γιατί η κατάσταση εκείνη έχει τον άδυτο ήλιο της δικαιοσύνης που την περιλάμπει, και δεν αφήνει να γίνει ποτέ σ’ αυτήν εσπέρα και δύση της αμαρτίας. Και για να πω σύντομα, με τις τρείς αυτές λέξεις που είπε ο κορυφαίος , »ἐν οἷς δικαιοσύνη κατοικεῖ», φανέρωσε όλη τη μακάρια εκείνη κατάσταση του μέλλοντος αιώνος. ίσως δε ο Κορυφαίος εκλαμβάνοντας το αφηρημένο αντί του συγκεκριμένου, με τον λόγο αυτό φανερώνει, ότι μόνο οι δίκαιοι θα κατοικήσουν στον καινούργιο εκείνο ουρανό, και στην καινούργια εκείνη γη, γιατί οι άδικοι και οι αμαρτωλοί πρόκειται να διωχτούν από την γη εκείνη, και να βαλθούν στους σκοτεινούς τόπους της κόλασης, κατά τον λόγο του Δαυίδ »ἐκλείποιεν ἁμαρτωλοὶ ἀπὸ τῆς γῆς καὶ ἄνομοι, ὥστε μὴ ὑπάρχειν αὐτούς» (Ψαλμ. ργ’ 35) και πάλι »ἀποστραφήτωσαν οἱ ἁμαρτωλοὶ εἰς τὸν ᾅδην» (Ψαλμ. θ’ 18).
Και αληθινά όταν το πρόσωπο της γης ανακαινισθεί, όπως λέει ο Δαυίδ, και λάμψει πιο πολύ από το μάλαμα και το ζαφείρι, και διωχτούν από αυτή οι πονηροί δαίμονες, διωχτούν δε και οι κακοί άνθρωποι, και κάθε κακία και αμαρτία θα λείπει από αυτήν, βρίσκεται δε μόνο η αρετή και η δικαιοσύνη, και δεν υπάρχει κανένα πράγμα που να ενοχλεί. Μια τέτοια, λέω, μακάρια κατάσταση της καινούργιας εκείνης γης, σε τι διαφέρει, πες μου σε παρακαλώ, από την μακάρια κατάσταση του καινούργιου ουρανού; Επομένως δεν είναι ανάρμοστο να πούμε, κατά τον ιερό Μητροφάνη, ότι και αυτή η καινούργια γη, θα κατοικείται από τους μακαρίους, και ότι αυτοί που θα υπάρχουν σ΄ αυτήν, θα απολαμβάνουν την μακάρια θεωρία του Θεού, και θα χαίρουν στον αιώνα του αιώνος.
Τὰ πάντα μεν καὶ ἐν πᾶσι πρόκειται να είναι τότε ο Θεός, κατά τον Απόστολο. Και ίσως η γη εκείνη πρόκειται να είναι κληρονομιά για τους πράους, για την οποία είπε ο Κύριος, »μακάριοι οἱ πραεῖς, ὅτι αὐτοὶ κληρονομήσουσι τὴν γῆν» (Ματθ. ε’ 5). Και εκείνη θα είναι κληρονομιά των δικαίων, όπως λέει ο Δαυίδ, »δίκαιοι δὲ κληρονομήσουσι γῆν καὶ κατασκηνώσουσιν εἰς αἰῶνα αἰῶνος ἐπ᾿ αὐτῆς» (Ψαλμ. λς’ 29). Και στοχάσου ότι δεν είπε, θα κατασκηνώσουσιν σ΄αυτήν στον αιώνα, σε τούτο δηλαδή τον αιώνα, αλλά εις αιώνα αιώνος, για να δείξει φανερά, ότι περί της καινούργιας εκείνης γης ομιλεί, την οποία θα κατοικούν οι Δίκαιοι αιωνίως.
Μάλιστα δε, επειδή κάθε σώμα των δικαίων θα λάμπει όπως ο ήλιος, όπως υποσχέθηκε ο Κύριος, »τότε οἱ δίκαιοι ἐκλάμψουσιν ὡς ὁ ἥλιος» (Ματθ. ιγ’ 43), οι δίκαιοι λοιπόν ευρισκόμενοι στην καινούργια γη, και λάμποντας όπως ο ήλιος, βέβαια έχουν να δείχνουν την γη εκείνη άλλον ουρανό (1). Βεβαιώνει δε αυτή τη γνώμη ο άγιος Συμεών ο νέος θεολόγος λέγοντας επί λέξει αυτά, » όταν ενωθούν ολοκληρωτικά όλα τα επίγεια με τα ουράνια, τότε και οι δίκαιοι θα κληρονομήσουν αυτή την γη, που πρόκειται να ξαναγίνει καινούργια, την οποία την κληρονομούν οι πράοι, εκείνοι που μακαρίζονται από τον Κύριο. (Λόγος με’). Λέει δε ο Οικουμένιος μαζί με τον Χρυσόστομο, » Όταν οι αμαρτωλοί και οι ασεβείς βγουν από τη μέση, και παραδοθούν στην κόλαση κατά την ημέρα της κρίσεως, οι δίκαιοι λοιπόν θα έχουν τον σύμπαντα κόσμο ανακαινισμένο, και θα είναι δικά τους τα ουράνια αγαθά και τα επίγεια. (ερμηνεία εις την προς Ρωμαίους).
(1) Κάποιοι δε προσθέτουν και αυτό, ότι επειδή τότε τα σώματα των δικαίων θα είναι ελαφρά, πνευματικά και λεπτά, γι’ αυτό δεν θα έχουν κανένα κόπο ή βάρος, πότε μεν, να πετάνε στο ένα μέρος της γης, πότε δε στο άλλο. Πότε μεν, να ανεβαίνουν στον αέρα, πότε δε και στον ουρανό, όπως πετάνε και οι αετοί, τη μια ψηλά στον αέρα, την άλλη σε διάφορα μέρη της γης. Γιατί σαν τους αετούς θα βγάλουν φτερούγες, εξαιτίας της λεπτότητας και ελαφρότητας των σωμάτων τους. Γι’ αυτό και ο Κύριος είπε περί αυτών, »ὅπου γὰρ ἐὰν ᾖ τὸ πτῶμα (δηλαδή ο Χριστός ο πεσών δια του θανάτου και αναστάς), ἐκεῖ συναχθήσονται οἱ ἀετοί (δηλαδή οι δίκαιοι που έχουν αφθαρτοποιημένα σώματα)» (Ματθ. κδ΄28). Και προ Χριστού ο Ησαΐας για τους ταχυπετείς αυτούς αετούς προφήτευσε λέγων, ‘‘οἱ δὲ ὑπομένοντες τὸν Θεὸν ἀλλάξουσιν ἰσχύν, πτεροφυήσουσιν ὡς ἀετοί, δραμοῦνται καὶ οὐ κοπιάσουσι, βαδιοῦνται καὶ οὐ πεινάσουσι» (Ησ. μ΄31).
Δεν μπορώ εδώ να αποσιωπήσω το ωραίο και εύστοχο παράδειγμα που φέρνουν μερικοί περί του ανακαινισμού όλης της κτίσης. Καθώς, λένε, ένας σοφός τεχνίτης που κατασκευάζει ένα μεγάλο, και θαυμαστό, και πολυέξοδο πολυέλεο, δεν τον τελειώνει μονομιάς, αλλά τον δουλεύει πολλά χρόνια, πότε μεν, δουλεύει ένα μικρό μέρος του πολυελέου, πότε δε, άλλο. Κι άλλοτε μεν κατασκευάζει την μεσαία βέργα του, άλλοτε τα καντήλια του, άλλοτε την φούσκα του, και άλλοτε εργάζεται τα μέρη εκείνα που πρόκειται να δεχτούν τα κεριά. Αφού δε τελειώσει όλο τον πολυέλεο, και όλα τα μικρά και μεγάλα μέρη που τον συνθέτουν, τότε στήνει τον θαυμαστό εκείνο πολυέλεο στο μέσο της αγοράς, συναρμοσμένο από όλα τα πάμπολλα μέρη του, και βλέποντας τον πως έγινε σύμφωνα με τον σκοπό του, ωραίος και τεχνικώτατος, χαίρεται πολύ και ευφραίνεται. Αλλά και όλοι οι άνθρωποι βλέποντας τον λαμπρότατο και αρμοσμένο με μια υπερθαύμαστη τέχνη, επιφωνούν το, εύγε! εύγε!
Ομοίως και ο πάνσοφος αριστοτέχνης και αρχιτέκτονας Θεός, θέλοντας να κατασκευάσει τον μεγαλότατο αυτό, και υπερθαύμαστο, και άπειρο σχεδόν στο μέγεθος, πολυέλεο του Κόσμου, δεν τον τελείωσε παρευθύς, επειδή και τα μέρη που συνθέτουν τον μεγαλότατο αυτό πολυέλεο, δεν είναι μόνο άψυχα και άυλα, αλλά και λογικά και αυτεξούσια. Και γι’ αυτό δουλεύει δουλεύει τα μέρη αυτά του Κόσμου επτά χιλιάδες τριακόσια έντεκα χρόνια [1803 μ.Χ], και ακόμα δεν ξέρουμε πόσα χρόνια πρόκειται να τον δουλεύει έως της συντελείας του αιώνος. Και πότε μεν κατασκευάζει και τελειώνει ένα μέρος του πολυελέου, πότε δε ένα άλλο.
Δηλαδή πότε αρπάζει μια ψυχή που φυλάχτηκε καθαρή με την εργασία των εντολών, πότε αρπάζει άλλη που δικαιώθηκε δια της μετανοίας. Και άλλον μεν σώζει μέσω των υποσχέσεων του, άλλον μέσω των απειλών του. Εκείνον γλυτώνει από την αμαρτία με κάποια κρίση και παιδεία, αυτόν τον ελευθερώνει από τον διάβολο δια της χάριτος του.
[Ο ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ ΚΑΙ Η ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΓΗ]
Έως που να τελειώσει όλα τα μέρη μικρά και μεγάλα, από τα οποία έχει να συντεθεί ο υπερθαύμαστος αυτός πολυέλεος του Κόσμου. Όταν δε αυτά τελειωθούν και ανακαινισθούν οι ουρανοί, οι φωστήρες, τα άστρα, και η γη, τα σώματα των δικαίων δια της παλιγεννεσίας και ανάστασης, και της αλλαγής και αλλοίωσης προς το καλύτερο. Τότε πρόκειται να συναρμολογήσει ο αριστοτέχνης Θεός, αυτόν το μέγα πολυέλεο του παντός. και να τον εφοδιάσει με όλα τα παγκάλλιστα, υπέρλαμπρα, και υπερθαύμαστα μέρη του.
Δηλαδή τότε πρόκειται να τον συνθέσει με ένα Ουρανό που θα λάμπει σαν την Σελήνη. Με ένα Ήλιο που θα αστράφτει εφταπλάσια από ότι αστράφτει τώρα. Με μια Σελήνη που θα λάμπει σαν Ήλιος. Με τόσα μυριάριθμα Άστρα, που θα λάμπει το καθένα πιο πολύ από τη Σελήνη. Με μια Γη που θα αστράφτει σαν καθαρό χρυσάφι, διάφανο ζαφείρι. Με τόσα αναρίθμητα σώματα δικαίων, που το καθένα θα λάμπει όπως ο Ήλιος, καθώς είπε ο Κύριος. Ώστε ο Ουρανός από το ένα μέρος, με τόσους αναρίθμητους Ήλιους, θα εκπέμπει το φως στη Γη. Και η Γη από το άλλο μέρος θα αντανακλά στον ουρανό το ίδιο φως. Και τα δυο μαζί θα κάνουν μια αλληλοδιάδοχη συνέχεια φωτός, από αυτή τη συνέχεια δε, ο Ουρανός και η Γη και το μεταξύ τους, δηλαδή όλο το παν θα φαίνεται ένα αδιάκοπο, ανέσπερο και αβασίλευτο φώς.
Έτσι ο πάνσοφος τεχνίτης Θεός, αυτού του πολύφωτου και πολυθαύμαστου Κόσμου, βλέποντας τον ότι έγινε σύμφωνα με τον σκοπό, για τον όποιο τον προόρισε στην θεαρχική του ιδέα προ των αιώνων, πρόκειται να χαρεί και να ευφρανθεί, γιατί το έκτυπο και η εικόνα έγιναν ίδια με το πρωτότυπο, και το ποίημα (=δημιούργημα) έλαβε ομοιότητα από τον ποιητή (=δημιουργό). Διότι, είδε μεν ο Θεός στην αρχή της δημιουργίας όλα τα ποιήματα του ότι είναι καλά, όπως μαρτυρά η γραφή, »καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὰ πάντα, ὅσα ἐποίησε, καὶ ἰδοὺ καλὰ λίαν» (Γεν. α΄31), δεν χάρηκε όμως ούτε ευφράνθηκε γι’ αυτά, γιατί ακόμα δεν είχαν πάρει την τέλεια αποκατάσταση τους, μάλιστα δε λυπήθηκε για την φθορά που έλαβαν. Όταν όμως αποκατασταθούν και ανακαινιστούν τελείως στην τελευταία ημέρα, τότε θα χαρεί και θα ευφρανθεί ο δημιουργός τους. Και αυτό το προείδε με προφητικό οφθαλμό ο προφητάναξ (=προφήτης και βασιλιάς) Δαυίδ και αναβόησε, »εὐφρανθήσεται Κύριος ἐπὶ τοῖς ἔργοις αὐτοῦ» (Ψαλμ. ργ’ 31). Και στοχάσου ότι δεν είπε, σε χρόνο περασμένο ότι ευφράνθηκε, ούτε σε χρόνο παρόντα ότι ευφραίνεται, αλλά σε χρόνο μέλλοντα ότι θα ευφρανθεί, για να φανερώσει ότι τότε μόνο στον ανακαινισμό, και την τέλεια αποκατάσταση του κόσμου πρόκειται να χαρεί, όπως είπαμε.
Όχι μόνο ο Θεός, αλλά και όλοι οι Άγγελοι και όλοι οι δίκαιοι άνθρωποι βλέποντας την υπέρκαλλη λαμπρότητα και θαυμαστή αρμονία και ωραιότητα του θαυμαστού αυτού πολυελέου, όλοι σύμφωνα θα χαρούν, και θα θαυμάσουν, ώστε που από την πολύ τους χαρά και τον υπερβάλλοντα θαυμασμό, να δοξολογούν με μύριες δοξολογίες τον μέγα αρχιτέκτονα Θεό, που κατασκεύασε τέτοιο υπερθαύμαστο κόσμο, και με άπειρες ευχαριστίες να τον ευχαριστούν στον αιώνα του αιώνος. Αλλά και αυτοί οι δαίμονες, και αυτοί οι ασεβείς και αμαρτωλοί άνθρωποι, θα θαυμάσουν την υπερβολική ωραιότητα του καινούργιου και υπέρλαμπρου εκείνου Κόσμου, τόσο που πρόκειται να λυπούνται αιωνίως, γιατί οι άθλιοι (=δυστυχείς) στερήθηκαν την απόλαυση τέτοιου υπερκαλλέστατου θεάματος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου